· 

Hoe het voelt om een miskraam te krijgen

Na een hele vervelende periode met een heftige (stuit) bevalling en een zware depressie was ik erg blij dat ik zo snel weer zwanger was. Voor mijn gevoel kon ik nu het eind van de zwangerschap en de kraamtijd ‘opnieuw’ doen omdat ik die periode met mijn meisje nauwelijks kan herinneren.

De eerste paar weken waren erg spannend. Ik had, op pijnlijke borsten na, nauwelijks last van symptomen. Toen de psychiater me vertelde dat het geen probleem was om mijn medicatie tegen de depressie te blijven gebruiken viel er een ontzettende last van mn schouders. Zo lukte het me iets meer om ervan te genieten.

Vanwege mijn onzekerheid bood de verloskundige me een vroege echo aan om te kijken of alles goed was. Deze stond met 7 weken zwangerschap gepland. Voor deze afspraak was ik erg zenuwachtig omdat het voor mijn niet ‘echt’ is totdat ik het daadwerkelijk gezien heb. Daar in de wachtkamer zitten voor een echo terwijl we een kleintje van 6 maanden bij ons hadden voelde op een of andere manier ook een beetje vreemd. Gelukkig zaten we niet lang in de wachtkamer.

De echoscopiste stelde ons eerst een paar vragen waarna ze met het apparaat aan de slag ging. Eerst deed ze een poging op mn buik. Ze waarschuwde van te voren dat het mogelijk is dat er op deze manier niets te zien is en dat er wellicht inwendig gekeken moest worden omdat het nog zo pril is. Dit was inderdaad het geval maar inwendig had ze het vruchtje al snel gevonden. Er was een mooi kloppend hartje te zien. Een klompje cellen van ongeveer 1cm groot. Heel bijzonder om te zien. Mijn dochter zag ik voor het eerst met 13 weken. Daar zat alles al op en aan. Nadat ik het kloppende hartje had gezien voelde ik me wel echt zwanger omdat ik het daadwerkelijk gezien had. Er viel weer een last van mijn schouders.

Ruim een week later kreeg ik ineens een paar druppels bruin bloed verlies. Ik schrok heel erg en heb gelijk de verloskundige gebeld. Ze vertelde me dat het vaak voorkomt door bijvoorbeeld hoesten of niezen maar ze helaas verder niets kunnen doen. Hiermee was ik wel redelijk gerust gesteld.

Een dag later werd het bloed verlies erger. Nu was het bloed helder rood. Al mijn alarm bellen gingen af. Ik kreeg ontzettende huilbuien de hele dag en mijn buik deed pijn op een hele vreemde manier (dit bleken achteraf weeen te zijn). Inmiddels was het bloedverlies een stuk heftiger en maakte ik gebruik van een maandverbandje.

 

Tegen het einde van de middag kon ik voelen hoe het vruchtje mijn lichaam verliet.

 

Dit voelde heel heftig en onwerkelijk. Een gevoel dat ik nooit meer zal vergeten. Ik heb gelukkig het kindje kunnen opvangen op een maandverbandje. Het was ongeveer 2cm groot en zat nog in intacte vliezen. Alles zat erop en eraan. Ik heb er foto’s van kunnen nemen en er op een fijne manier afscheid van genomen. Mijn kindje heb ik kunnen begraven in de tuin bij de geboorte boom van grote zus. Elke keer als ik de boom zie moet ik er weer even aan denken. Omdanks dat dit heel heftig was vind ik dat het op deze manier erg mooi gegaan is en heb ik de periode op een geruststellende manier kunnen afronden.

De periode na de miskraam was zwaar. Het gebeurde vlak voor kerst en de feestdagen waren niet leuk. Veel verplicht familie bezoeken waar veel kleintjes rond liepen en zwangeren waren. Dit was erg pijnlijk en confronterend. Gelukkig waren er ook genoeg vrouwen die een PPD of een miskraam hadden meegemaakt dus er was wel begrip voor mijn situatie. In de weken na de miskraam zag ik mijn psychiater weer wat vaker omdat ik een flinke terugval had. Ik had veel huilbuien, last van spanningen en ik sliep slecht. Pas na een week of 6 begon ik weer een beetje op te knappen.

Write a comment

Comments: 0