· 

PostPartum Depressie Diagnose

Ongeveer twee weken na de intake met de psychiatrisch verpleegkundige kreeg ik een telefoontje met de diagnose en het plan van aanpak. Eigenlijk kon de diagnose me niet zoveel schelen, als ik maar geholpen werd maar de zorgverzekeringsmaatschappij wil dit wel graag weten. Ik vond het verschrikkelijk om me zo te voelen en me zo tegenover de baby te voelen. Ik wilde dit hele gevoel niet maar ik kon er niets tegen doen. 

Ik kreeg de diagnose postnatale depressie. Dit was uiteraard niet heel verrassend. Daarnaast kreeg ik ook de diagnose post traumatische stress. Deze laatste had ik niet verwacht. Ik dacht dat alleen mensen die iets heel heftigs hadden meegemaakt, zoals oorlog of iets dergelijks, dit kregen. Blijkbaar kan iedereen die voor zijn of haar gevoel iets heftigs meegemaakt heeft dit krijgen. Het hangt natuurlijk heel erg van persoon tot persoon af hoe er gereageerd wordt op een heftige situatie. Sommige zullen nergens last van hebben terwijl andere er een tijd voor in therapie moeten. In mijn geval was het niet constateren van de stuitligging van de kleine zoiets heftigs, dat ik er een trauma door heb opgelopen.

Het behandel plan voor de depressie zouden gesprekken zijn met een psychiater en voor het opgelopen trauma zou ik EMDR krijgen. Dit laatste had ik nog nooit van gehoord. EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) is kort gezegd het resetten van de herinnering van de heftige gebeurtenis door middel van afwisselend links en recht beeld of geluid. Hier is op het wereld wijde web veel over te vinden. 

 

Het eerste gesprek na de diagnose vond gelukkig snel plaats. Ik vond deze gesprekken erg zwaar en ik moest er elke keer lang van bijkomen ondanks dat het geplande uur nooit volgemaakt werd. Ik vond het erg moeilijk om een gesprek te volgen en te voeren. Zeker de gesprekken die over moeilijke en persoonlijke onderwerpen gaan zoals die bij de psychiater. Dit kostte me ontzettend veel moeite en na verloop van tijd lukte het me gewoon weg niet meer om de vragen die me gesteld werd te registreren en te beantwoorden. Ik kon echt in mn hoofd voelen dat de gesprekken meer moeite gingen kosten. Het is dan net of het steeds mistiger in mn hoofd wordt.

De ene keer ging het beter dan de andere keer. Soms was het voor mij na een kwartier al op, soms hield ik het een half uur vol. Veel langer lukte me gewoon weg niet. Ik hoorde wel dat er iets gezegd werd maar de informatie kwam niet meer binnen.

Zo gingen de gesprekken enkele maanden verder. De gesprekken gingen over welke struikelblokken ik tegen kwam, waar ik die week veel aan moest denken en hoe het in mijn nieuwe rol als mama ging. Soms kwam ook de periode rond de bevalling ter sprake. Vaak ging ik er snotterend weg maar dat vond ik niet erg. Ik boekte hiermee maar heel langzaam vooruitgang maar wekelijks met iemand praten vond ik fijn.

Ook adviseerde ze me om elke dag een cijfer te geven op een formulier en even kort te reflecteren hoe de dag gegaan is en als het niet zo goed is waarom dan. Dit vond ik erg fijn omdat ik zo zelf ook goed kon zien of ik vooruitgang boekte. 

Ik merkte wel dat mijn gemoedstoestand langzaam beter werd maar in mn hoofd was nog steeds erg wazig en ik kon informatie niet goed registreren en vergat ook veel.

Omdat ik altijd de wens heb gehad kindjes kort op elkaar te krijgen zijn met vriend en ik gestopt met de anticonceptie zodra ik me beter begon te voelen. Op mijn kleine meisje hebben we ook een half jaar moeten wachten dus wellicht ging dit ook nog even duren.

Twee maanden later was ik zwanger. Ik was heel blij en vond het super spannend. Ik merkte ook gelijk dat het effect had op alles in mijn hoofd. Het voelde een beetje alsof alles hormonaal op z’n plek viel. Ik was nog steeds erg vergeetachtig en warrig maar een stuk minder down.

Een dag nadat ik had getest had ik ook een afspraak met de psychiater. Ik heb het haar gelijk verteld en navraag gedaan over de medicatie. Deze was gelukkig veilig om te gebruiken tijdens de zwangerschap. Ik wilde graag de medicatie afbouwen voor m’n kindje maar dat werd me sterk afgeraden. Zwanger zijn met medicatie is een stuk minder schadelijk dan zwanger zijn met een depressie zonder medicatie. Ook heb ik gelijk een afspraak gepland bij een (andere) verloskundige. Hier heb ik gevraagd of er een afspraak ingepland kon worden met wat meer tijd. Ik wilde hier uitgebreid de tijd nemen om mijn vorige zwangerschap en bevalling te bespreken. Dit was gelukkig geen probleem. Tijdens de afspraak werd me gelijk verteld dat ik in het ziekenhuis moest bevallen door de medicatie omdat de kleine daar eventueel afkick verschijnselen van zou kunnen hebben. Helemaal prima. Twee weken later werd de eerste echo gepland met ongeveer 7 weken.