· 

Wachten op mentale hulp

De weken tot de eerste intake bij de psychiater waren heel zwaar. Alle zorg voor de kleine viel op mn vriend. Daarmee bedoel ik echt alle zorg van zowel overdag als ’s nachts. Af en toe gaf ik de kleine overdag ook de fles. Ondanks dat ze nu flesvoeding kreeg, vond ik haar voeden nog steeds heel erg moeilijk. Blijkbaar had de periode dat ik haar borstvoeding gaf me geestelijk zo aangetast dat zelfs flesvoeding geven me paniekaanvallen kon bezorgen. Pas achteraf zag ik hoe erg ik geestelijk in de knoop heb gezeten dat ik zelf mijn eigen kindje geen eten kon geven. 

Dit was voor mijn vriend, die tijdelijk voltijd voor mij en de kleine zorgde, was dit heel moeilijk om te zien. Terwijl hij erg genoot van de geboorte van zijn dochter, zakte zijn vriendin geestelijk steeds verder weg. Ook ik voelde dat heel erg zo. Ik had heel erg last van spanningen en v eel last van schuldgevoelens righting mijn vriend en de baby. Ik voelde een hele grote mentale afstand tot de kleine. Ik voelde totaal geen band met haar. Ik had wel het gevoel dat ik voor haar moest zorgen maar op een of andere manier lukte het mijn lichaam niet dit te doen. Het vreemde is dat de fles geven totaal niet ging maar een ontzettende poepluier had ik geen probleem mee. Sterker nog, ik vond een luier verschonen eigenlijk wel leuk. Ik kon eindelijk die mooie wasbare luiertjes gebruiken. Ook aankleden of in bad doen vond ik niet erg. Ook dit is een overduidelijk teken dat er ergens gedurende de borstvoeding periode iets heel erg fout gegaan is. 

Tijdens de periode voordat ik bij een psychiater terecht kon heb ik ook veel contact gehad met een bekkenfysiotherapeut. Met behulp van haar heb ik oefeningen kunnen doen voor het herstel van mijn bekkengebied. Ondanks alle geestelijke ellende herstelde dit zich redelijk vlot. Binnen een paar dagen had ik geen last meer van incontinentie en na enkele weken kon ik weer pijn vrij lopen en omdraaien in bed. Een paar weken later lukte het me zelfs weer om wat te sporten. Ik heb altijd veel kracht training gedaan en tegen het eind van mijn zwangerschap was dit gewoon weg niet meer mogelijk. Toen ik hiermee weer begon zorgde ‘muscle memory’ ervoor dat ik vrij snel weer op redelijk niveau zat. Hier werd mn geestelijk welzijn ook wat blijer van. Ik was altijd van mening dat mensen met een depressie gewoon meer moeten sporten. Misschien dacht ik iets te simpel. Ik wist door te sporten maar je endorfines aan waarvan je blij wordt. Dit zou mensen met een depressie toch moeten helpen. Inmiddels weet ik beter. Sporten kan inderdaad helpen je beter te voelen als je je wat down voelt. Bij een zeer zware depressie zorgt sporten er niet voor dat je je geestelijk beter gaat voelen. Ik ben altijd erg gedisciplineerd geweest en ook gedurende mijn depressie heb ik twee keer in de week gesport. Alleen voelde ik me na het sporten nog steeds net zo down als daarvoor. Wel vond ik het fijn te weten dat ik lichamelijk erg snel aan het herstellen was. Hier kun je lezen hoe de eerste intake bij de psychiater ging.

Ik was altijd van mening dat mensen met een depressie gewoon meer moeten sporten. Misschien dacht ik iets te simpel. Ik wist door te sporten maar je endorfines aan waarvan je blij wordt. Dit zou mensen met een depressie toch moeten helpen. Inmiddels weet ik beter. Sporten kan inderdaad helpen je beter te voelen als je je wat down voelt. Bij een zeer zware depressie zorgt sporten er niet voor dat je je geestelijk beter gaat voelen. Ik ben altijd erg gedisciplineerd geweest en ook gedurende mijn depressie heb ik twee keer in de week gesport. Alleen voelde ik me na het sporten nog steeds net zo down als daarvoor. Wel vond ik het fijn te weten dat ik lichamelijk erg snel aan het herstellen was.

 

Hier kun je lezen hoe de eerste intake bij de psychiater ging.