· 

Post Natale Depressie - Hoe het begon

Na de kraamtijd ging het geestelijk een stuk slechter met mij. Ik heb helaas weinig herinneringen aan de kraamtijd (en de kleine) en kan ik niet duidelijk verwoorden waar het precies fout ging. De borstvoedingen lukte niet en het kolven ging me steeds meer tegen staan. Kolven voelde voor mij heel erg mens onterend en ik vond het steeds vervelender om te doen. Ik heb dit nog even doorgezet omdat ik het beste voor de kleine wilde. Helaas heb ik dit moeten opgeven omdat het mij geestelijk steeds verder naar beneden trok. Ik at niet omdat ik me zo beroerd voelde. Dit, in combinatie met borstvoeding zorgde ervoor dat ik de zwangschapskilo’s zo kwijt was en ik steeds zwakker werd.

hoe begint een postnatale depressie?

Ook lichamelijk ging het niet goed. Ik had heel erg last van mn bekken waardoor lopen pijn deed.  Ik had voor de bevalling al erge last van mijn bekken, dit is na de bevalling een stuk erger geworden. Van de knip tijdens de bevalling heb ik gelukkig weinig last gehad. Mijn bekkeninstabiliteit was op een gegeven moment zo erg dat ik mijn ontlasting niet meer kon ophouden. Ik vond dit erg gênant en hielp uiteraard niet bij mijn geestelijk welzijn.

 

Mijn vriend had een week verlof opgenomen en kreeg daarbij nog een week van z’n werkgever. Na deze twee weken stond ik er alleen voor. De eerste dag waarop hij weer aan het werk ging voelde heel raar. Ik voelde me extreem alert en onrustig. Ik kon me totaal niet ontspannen. Persoonlijke verzorging en huishoudelijke taken uitvoeren kosten me extreem veel inspanning. Mn tandenpoetsen en mn haar kammen voelde als een dagtaak. Voor mijn gevoel ging de tijd ontzettend langzaam. Achteraf gezien zijn dit al de eerste symptomen van een depressie.

 

Ook had ik grootste moeite me alleen zijn. Op advies van mn schoonzusje heb ik een afspraak gemaakt met de huisarts. Zij had al door dat hier wellicht wat meer aan de hand was dan de baby blues. Normaal zijn de wachttijden bij mijn huisarts vrij lang (ongeveer een week). Nu kon ik na 2 dagen al terecht. Ik kreeg een spoed afspraak.

 

Door de slechte ervaring met borstvoeding en kolven is het voeden van de kleine een ontzettend nare ervaring geworden. Op een gegeven moment vond ik zelfs het geven van de fles heel moeilijk. Kortom voor een baby zorgen werd steeds moeilijker. Een dag later stortte ik volledig in. Ik had de ene paniek aanval na de andere. Hyperventileren, duizelig, tintelingen over mn hele lichaam, alles wat er bij hoort. Lopen ging nauwelijks meer laat staan voor mezelf of voor mn kleine meisje zorgen. Mijn vriend is toen thuis gekomen. In overleg met z’n werkgever heeft hij zorg verlof kunnen opnemen om voor mij en de kleine te kunnen zorgen. De volgende dag stond gelukkig de afspraak bij de dokter gepland.

 

De huisarts zag gelijk dat er meer aan de hand was. Ik kreeg antidepressiva voorgeschreven die ik langzaam moest opbouwen en ik werd doorverwezen naar een psychiater. Ook werd mn hb en bloedwaardes gecheckt om andere dingen uit te sluiten. Deze waren allemaal normaal. Omdat er een zeer lange wachttijd was voor de psychiater (3 maanden!) kreeg ik voor de tussen liggende periode gesprekken met de Praktijk Ondersteuner van de Huisarts (POH). Omdat zij ook inzag dat ik niet 3 maanden kon wachten op hulp heeft ze onderhandeld met andere psychiatrische instellingen zodat ik hopelijk eerder terecht kon. Een andere instelling gaf vrouwen met een PPD voorrang omdat het in dit geval een geheel gezin trof en ik kon hier na 6 weken terecht (zie hier het gevolg van bezuinigingen in de zorg).

 

De periode tot aan mn eerste afspraak was erg zwaar. Voordat antidepressiva z’n werk goed gaat doen, worden de klachten eerst erger. Kortom de eerste dagen dat met medicatie heb ik voor mn gevoel hele dagen apathisch voor me uit gekeken. Iets doen lukte nauwelijks. Persoonlijke verzorgen ging net maar eten/drinken lukte totaal niet. Ik voelde me heel erg verdoofd en leeg. Ook had ik een sterk schuldgevoel omdat ik geen band of affectie naar de kleine voelde. Ik had de ene huilbui na de andere. Soms had dit een oorzaak zoals het schuldgevoel of omdat ik me zo hulpbehoevend was. Soms had ik een huilbui zonder voor mij duidelijk oorzaak. 

hoe begint een postnatale depressie?

Net toen ik het gevoel kreeg dat ik weer een beetje beter functioneren, werd de medicatie opgehoogd. Bij elke stap omhoog worden de klachten weer eerst erger voordat het beter gaat. Ook sprak ik elke week de huisarts. Face to face of telefonisch, net wat goed uitkwam. De gesprekken die ik had met de POH hielpen totaal niet. Ik deed er mn verhaal, dat was fijn maar het voelde niet alsof ik er iets mee bereikte. Ik kreeg een boek mee met vragen die ik moest beantwoorden om de oorzaak van mijn paniek aanvallen te achterhalen maar ik liep hier al vrij snel mee vast. Ik had nog steeds paniek aanvallen en ze wilde dat ik onderzocht waardoor ze ontstonden en wat voor gedachten ik erbij had. Waardoor ze ontstonden, dat wist ik niet en gedachten had ik er niet bij. Het enige wat in deze periode constant door me heen ging is dat ik weg wilde uit de situatie. Gewoon alleen in de auto stappen en weg rijden. Weg van alles en iedereen. Ook dit is een symptoom van een depressie. Helaas moest ik nog een paar weken wachten voordat ik bij een psychiater terecht zou kunnen.

 

Lees hier meer.

Write a comment

Comments: 0