· 

Mijn stuit bevalling

Hier (het constateren van de stuit ligging), hier (de draai poging) en hier (het inleiden) kun je lezen wat hieraan vooraf ging. Eindelijk had ik voldoende ontsluiting om mocht ik meepersen. De persfase is het enige van mijn hele bevalling dat ik mijn niet goed kan herinneren. Dit stukje is dan ook geen samenhangend verhaal maar flarden van wat ik me nog herinner.

Mijn stuit bevalling

Wat ik nog wel weet, is dat de gynaecoloog bleef zeggen dat ik echt alles moest geven. Ook deed ze iets (tot op heden geen idee wat) dat me heel erg pijn deed. Zo erg dat ik mn weeën niet meer voelde. Ik gilde hierbij (want hele erge pijn) en ik weet ook nog dat een van de verloskundigen aan de gyn vroeg of dat echt zo’n pijn deed. Waarop ze bevestigend antwoordde. Wat ik vooral eng vond aan de pers fase is dat je lichaam het volledig overneemt. Ik als controle freak vond dit erg moeilijk. Je kan niets anders dan erin meegaan. Tegen het eind voelde ik met elke wee de kleine heen en weer schuiven. Heel frustrerend. Dit was ook het punt dat ik de verloskundigen een spuit met iets zag klaar maken. Dit bleek de verdoving te zijn voor een knip. Deze verdoving werd gegeven tijdens een wee dus die voelde ik niet. De knip voelde ik ook niet maar ik hoorde hem wel. Het knippen met een schaar is nooit meer hetzelfde geweest.… Tijdens de volgende wee werd het lichaam geboren waarna de gynaecoloog haar aanpakte en het hoofdje probeerde te draaien om ook geboren te worden. Ik moest blijven doorpersen en een paar seconden later was ook dat er. Ze werd op mn buik gelegd waar ik haar duidelijk hoorde ademen. Dit is het enige wat ik nog heel duidelijk weet van direct na de bevalling. De rest is heel erg wazig. De verloskundigen en gynaecoloog waren druk bezig om me heen. Papa moest z’n shirt uit doen zodat de kleine bij hem gelegd kon worden. Ik moest naar de OK omdat de placenta niet los kwam en ik veel bloed verloor. Ik weet nog dat ik ineens allemaal vreemden om me heen zag wat ik heel naar vond. Ik kreeg een kapje voor mn mond, dat wilde ik niet omdat ik ook weer een wee voelde opkomen. Echt mee werken deed ik niet maar ineens was ik weg (dit was de derde klap richting mijn PPD). Mijn volgende herkenning is dat ik rechtop in het ziekenhuis bed zat te huilen omdat ik naar huis wilde. Helaas moest ik nog een paar dagen in het ziekenhuis blijven.  

Ik had een kamer alleen waar mn vriend ook mocht blijven mits hij meehielp met de verzorging van de baby. Ik voelde me ook erg zwak door het vele bloed verlies (ik heb ongeveer 1,5 liter bloed verloren), ik kon niet staan en al helemaal niet lopen. Dus alle verzorging was voor de verpleegsters van de kraamafdeling en mijn vriend. De kleine werd alleen bij me gelegd voor de voedingen. Ze hapt niet goed aan en als snel kwam een kolf tevoorschijn zodat ze toch mijn borstvoeding kreeg. Deze werd dan toegediend door middel van fingerfeeding dat vriendlief kon doen. Nadat ik een bloedtransfusie gekregen had, knapte ik snel op. Het katheter mocht eruit en zodra ik zelfstandig naar het toilet kon mocht ik naar huis.

Mijn stuit bevalling

De volgende ochtend gingen we dan eindelijk naar huis. Ook daar hebben snel een kolf geregeld omdat aanhappen nog steeds niet goed ging. In overleg met de kraamhulp hebben we een lactatiekundige ingeschakeld. Helaas heeft dat niet veel geholpen. De enige nuttige tip was buidelen (veel huid op huid contact). Dit was erg fijn en we kwamen er erg van tot rust. Ook raadde ze een osteopaat aan om te kijken of de kleine ergens blockades heeft door de bevalling. Inmiddels wisten we dat haar nek helemaal vast zat. Ze kon niet naar links kijken. Waarschijnlijk heeft haar hoofdje ongemakkelijk in mijn buik tegen mn ribben aan gezeten. Ook kregen van het consultatie bureau een verwijzing voor baby fysiotherapie. 

 

In de kraamtijd was ik erg labiel en moest overal om huilen. ‘Ik had zo’n mooi kindje’, ‘mn vriend was zo lief’ maar ook negatieve gedachten van ‘hoe ga ik dit straks allemaal alleen doen?’. Dit hoort er tot op zekere hoogte bij. Dit noemen ze de kraamtranen of de babyblues. Dit wordt veroorzaakt door de snelle veranderingen in de hormoonhuishouding van de vrouw direct na de bevalling. Helaas werden ze bij mij na enkele weken niet minder maar erger.

 

Lees hierverder over mijn post natale depressie.