· 

Inleiden bevalling met een baby in stuit

Omdat ik tegen de 42 weken zwangerschap aanliep, werd mijn bevalling in het ziekenhuis in gepland op precies 42 weken. Ik zou de dag ervoor worden opgenomen zodat ze met de inleiding konden beginnen. De bevalling zou een dag later plaats vinden. Mijn lichaam dacht daar echter anders over…

Inleiden bevalling van een baby in stuitligging

De dag van de draaipoging was erg heftig voor mijn buik en de kleine. Dit was blijkbaar zo heftig dat gedurende de nacht mijn vliezen braken. We belden direct naar het ziekenhuis en we moesten langs komen om te checken of het inderdaad vruchtwater was. Dit bleek zo te zijn wat betekende dat ik het ziekenhuis pas zou verlaten met een kleintje in mn armen. Omdat de baby in stuit lag moest de bevalling volgens een protocol (voor de gezondheid van de kleine en mij) verlopen anders zouden ze een keizersnee toepassen. Dit betekende dat de ontsluiting met een snelheid van 1cm per uur moest vorderen. Om dit voor elkaar te krijgen werd er een ballon katheter geplaatst. Dit voelde niet fijn (een beetje vergelijkbaar met het plaatsen van een spiraaltje) maar was goed te doen. Het vullen van de ballon met water voelde een stuk onprettiger. Ook omdat de kleine er wat onrustig van werd. Logisch, het is ook niet fijn als je ineens een bal van ongeveer 4cm doorsnee tegen je billen aangedrukt krijgt. De ballon katheter moest blijven zitten tot deze er vanzelf uit viel. Dit betekende dat ik ongeveer 4cm ontsluiting moest hebben. 

In het ziekenhuis hadden we een beval kamer gekregen met een ‘huiskamer’ inrichting. Dit was erg fijn en voelde niet heel medisch. Ook stond er een TV en een koelkastje waar ik gebruik van mocht maken (uiteindelijk beide niet gebruikt maar het was toch fijn dat het er was). De gynaecoloog die mijn bevalling zou gaan begeleiden kwam langs om gedag te zeggen. Ook vertelde ze me dat ze een OK had geboekt. Mocht er iets niet volgens plan verlopen, dan zou daar onmiddellijk plek zijn. Ik was erg blij dat zij mijn bevalling zou gaan begeleiden. Van alle gynaecologen in het ziekenhuis was zij mijn ‘favoriet’. Ondanks dat er bijna niets terecht kwam van mijn geboorteplan, was dit iets wat ik heel belangrijk vond en nog steeds positief op terug kijk.

De ballon katheter deed z’n werk en terwijl ik aan het netflixen was voelde ik ook langzaam de weeën sterker worden. Elk uur werd even gecheckt hoe alles verliep en voor de rest werden we met rust gelaten. Mn vriend kon zelfs nog even naar huis gegaan om de laatste dingen (maxi cosy) en wat snacks te halen. Na ongeveer 4 uur werd de ballon katheter verwijderd. Ik bleek genoeg ontsluiting te hebben maar spieren voorkwamen dat de ballon katheter er vanzelf uit viel. Toen de ballon werd verwijderd, was het gelijk erg duidelijk dat de kleine met de billen naar beneden lag en de bevalling binnen 24 uur moest plaats vinden. Overal zat meconium (de eerste baby poep) wat de baby normaal pas uitscheid als het begint met drinken. Als de baby dit doet als het nog in de baarmoeder zit, komt dit vaak door stress zoals bij mijn kleintje het geval. Dit betekende dat ze mijn bevalling nog iets meer gingen versnellen. Ik kreeg een infuus en er werd begonnen met toedienen van oxytocine. Via het infuus werd de hoeveelheid oxytocine die ik toegediend krijg langzaam opgehoogd om ervoor te zorgen dat de ontsluiting vlot vorderde. Doordat de kleine het moeilijk begon te krijgen, wat te merken was door het meconium, werd ik aan een CTG gekoppeld. Hiermee werd het hartje van de baby in de gaten gehouden. Ook konden ze mijn weeën ermee volgen. Helaas betekende dit ook dat ik niet meer van mijn bed af kon. Inmiddels had ik hier ook geen behoefte meer aan en begon ik langzaam in mezelf te keren om de weeën op te kunnen vangen.

In het ziekenhuis hadden we een beval kamer gekregen met een ‘huiskamer’ inrichting. Dit was erg fijn en voelde niet heel medisch. Ook stond er een TV en een koelkastje waar ik gebruik van mocht maken (uiteindelijk beide niet gebruikt maar het was toch fijn dat het er was). De gynaecoloog die mijn bevalling zou gaan begeleiden kwam langs om gedag te zeggen. Ook vertelde ze me dat ze een OK had geboekt. Mocht er iets niet volgens plan verlopen, dan zou daar onmiddellijk plek zijn. Ik was erg blij dat zij mijn bevalling zou gaan begeleiden. Van alle gynaecologen in het ziekenhuis was zij mijn ‘favoriet’. Ondanks dat er bijna niets terecht kwam van mijn geboorteplan, was dit iets wat ik heel belangrijk vond en nog steeds positief op terug kijk.

Inleiden bevalling van een baby in stuitligging

Ongeveer eens per uur werd ik gecheckt en mijn ontsluiting vorderde verder volgens het boekje. Ik lag al een tijdje in het ziekenhuis wat betekende dat er een wisseling van verloskundigen was. Zij kwamen zich voorstellen (erg fijn) en ook zij vonden het spannend omdat een stuitbevalling niet vaak voorkomt. Mijn weeën werden heftiger en heftiger en rond de 7a8cm ontsluiting kreeg ik persdrang. Deze persweeën moest ik weg puffen omdat ik nog niet mocht persen omdat de ontsluiting nog niet ver genoeg gevorderd was. Zoals hier te lezen is, komt het vaak voor dat persweeën zich eerder aandienen bij een kindje dat in stuit ligt. Omdat ik de persdrang in combinatie met steeds heftigere weeën slecht aankon, heb ik om pijnstilling gevraagd. Gelukkig kreeg ik dit direct (morphine pomp) en hoefde ik nu alleen nog de persdrang weg te puffen. Elke keer vlak voor een wee moest ik op de knop van de pomp drukken om de wee minder heftig te maken. Ik werd hier zo van de wereld van dat er elke keer een alarm af ging omdat mn hartslag zo laag werd. Dit alarm herinnerde mij er ook weer aan om te blijven ademen. Ook dit werd een stuk minder door de morphine.

Toen ik ruim 8cm ontsluiting had kwam de gynaecoloog de boel in de gaten houden. Ze zou niet weggaan tot de kleine geboren was. Ook de verloskundigen kwamen alles klaar maken. Ik werd (helaas) van de morphine afgehaald omdat het belangrijk was dat ik de weeën goed voelde en straks moest mee persen. Je leest overal dat die laatste fase van de ontsluiting het meest heftig is en dat vond ik inderdaad ook. De pijn is heftig en er gaat van alles door je heen. Bij mij was dat vooral angst. Wat ik vooral dacht (teminste, volgens mij zei ik het niet hardop) was: ‘Ik wil niet meer, doe toch maar die keizersnee’ en ‘WTF dacht ik dat ik een stuitbevalling wilde” en vooral ‘ Oh nee, straks is er een baby hoe ga ik/we dat doen?’.

 

Lees hier verder.